Wedstrijdverslag geschreven door Niek Reeze
Ook dit jaar staat de Off-Duty weer aan de start van de 24 Uurs, met aan boord vier van onze leden. Het team is hetzelfde als vorig jaar, met in de basis Bram als schipper en Jur als rekenwonder. Niels en ik zijn vooral weer mee om te hangen aan de helmstok, te beuken aan de schoten en om de boot zo hard mogelijk te laten lopen. Ook Jaffa was dit jaar weer eens van de partij!
Voorbereiding
De voorbereiding begint weer op tijd. Het weer wordt nauwlettend in de gaten gehouden, de nieuwe rakkenkaart wordt bestudeerd, en er worden dit jaar zelfs polo’s besteld in bijpassende meloengele kleur. Op woensdagavond reizen we af naar Akkrum, waar we de mast platgooien om alvast zo ver mogelijk richting Stavoren te komen. Voor de afwisseling varen we eens binnendoor via de Gudsekop en het Stobberak, om die avond in Heeg te eindigen. Daar kunnen we het niet laten om toch nog even de Ald Wal binnen te piepen en een klein dansje te wagen op de dansvloer. De volgende ochtend komt vroeger dan gehoopt, dus we installeren snel de nieuwe stagen en knallen door naar Stavoren. Hier laden we alvast het een en ander in Jur’s auto, om vervolgens koers te zetten richting Lelystad.
Vrijdagochtend kijken we nog eens goed naar het weer, en besluiten we toch naar Enkhuizen te varen. Sommige modellen voorspellen een luwte bij de start, en dan is het gunstiger om het voordewindse rak zo kort mogelijk te houden. Het Markermeer vermijden we sowieso, dankzij de vele waterplanten. In Enkhuizen laden we de rest van de inventaris in de auto van onze fantastische support crew, bestaande uit Brams ouders. Werkelijk alles gaat van boord: van de kookkist tot aan de vloerplanken, en van de zeilzakken tot aan de lichtweerschoten (het gaat bovendien hard genoeg waaien dat die niet nodig zijn). We pakken nog zoveel mogelijk rust en bestellen een borrelplank bij het havenrestaurant. Op het terras komt er een front over met hevige regen, windstoten en onweer. Zin moet je maken, maar dat blijkt op dit moment nog even verrekte lastig.
Spuiten!
Bij de start is het gelukkig enigszins droog. We komen iets te laat over de startlijn, maar alles liever dan te vroeg starten. Links en rechts zien we dubbel gereefde zeilen, maar wij hebben vol tuig staan, en de spi gaat meteen omhoog. Ruim boven de rompsnelheid spuiten we weg bij alle boten van 30+ voet. We moeten nog even wijken voor een binnenvaarder die dit het perfecte moment vindt om het Krabbersgat in te varen, maar als tweede komen we aan bij de boei. Halvewinds jekkeren we door richting Lelystad, waarbij we nog verder uitlopen op de meeste (veel grotere) boten achter ons: wat een heerlijke start!
Wanneer de adrenaline wat gezakt is daalt het besef in dat we dit nog ruim 22 uur moeten volhouden. De tactiek blijft onveranderd: zoveel mogelijk halvewinds heen en weer rammen. Bij het vallen van de nacht tikken we, zelfs zonder spi, nog een paar keer de 10 knopen aan in de surf. ‘s Nachts trekt de wind nog verder aan, sommige boten meten zelfs pieken tot 40 knopen. Beide reven gaan erin, en de genua moet er nu echt af. Een fokwissel is op een bootje van 6,5 meter onder deze omstandigheden (regen, flinke golfslag en windkracht 7 in het donker) best een uitdaging, en vooral heel erg nat... Verder is ons rekenwonder Jur inmiddels behoorlijk zeeziek, dus die ligt bijna de rest van de race benedendeks en schreeuwt af en toe nog de naam van de volgende ton naar buiten. Wij hebben al het gewicht in de rail nodig, dus proberen daar nog wat (vrij kansloze) hazenslaapjes te pakken. Het water komt van onder en van boven en zit vanbinnen en vanbuiten: werkelijk alles is doorweekt.
Vanaf half 7 ‘s ochtends zijn we over de helft en wordt het echt de uren aftellen. Er wordt ons nog goede moed ingezongen met "Guten Morgen Sonnenschein” vanaf Jaffa. Na het middaguur zakt de wind ietsje weg, en kunnen de reven er weer uit. Ondanks de zeeziekte heeft Jur uitstekend gepland, want we hoeven geen enkel rak te kruisen. Op sommige rakken kan de spi er zelfs weer op, en we passeren nog een aantal keer de 8 knopen. Normaal kijken we daar wel even van op, maar we zijn onze grenzen eerder in de wedstrijd al zó ver voorbij gegaan dat het weinig indruk meer maakt.
Het beruchte finishrak
Anderhalf uur voor tijd draaien we het beruchte finishrak op, waar we vorig jaar onze podiumplek nog verspeeld hebben. Gelukkig zakt de wind er dit jaar niet uit, en komen we slechts 3 minuten te laat over de finishlijn. Hoewel we een fantastische race hebben gevaren, is de stemming niet uitgelaten: we zijn alle vier dwars doormidden. Bovendien hebben we minder absolute mijlen gevaren dan vorig jaar (141,7 tegenover 144,6).
Eenmaal aan wal voorziet onze support crew ons van een warme douche, lekker eten en landbouwplastic, zodat we niet op onze doorweekte kussens hoeven te slapen. We maken nog even een praatje met de bikkels van de Modoc (de andere FF65), maar duiken daarna gauw de slaapzak in. Naar traditie willen we onze definitieve uitslag pas bij de prijsuitreiking horen. We zijn allang trots dat we deze lijdensweg doorstaan hebben, maar de vreugde is helemaal compleet als we het podium op worden geroepen. De trofee gaat met schipper Bram mee naar huis, en de eerste plek in de Tocht 1 pakken ze ons niet meer af!
Onwijs bedankt aan de organisatie, het team, de support crew en aan ons fantastische bootje, de Off-Duty. Wat een legendarische editie, en tot volgend jaar!